Heydər Əliyev (subyektiv)

Bu postumu çoxu bəlkə də məndən gözləməz. Narahat olmayın, siyasi məqsədlə yazılmış bir post deyil. Sadəcə Heydər Əliyevin haqqında düşündüklərimi yazmaq istədim.

Onu necə tanıyıram? Onu təqribən 450 il sonra Azərbaycan torpağına gəlmiş bir lider kimi tanıyıram. Niyə? Bunu deməklə kreslomu lazımdır mənə? Bəli, kreslo lazımdır. Lap elə bunu yaxşı işə girmək üçün deyirəm, bundan sizə nə? Əslində bunları deməkdə məqsədimin nə olmasını özüm bilirəm və ürəyimdən keçdi və elə də eləyirəm. Kim necə istəyir fikirləşsin.

İnanın…

İnam… Çox sadə və nəzərə çarpmayan bir sözə bənzəyir… Bütün sözlər kimi müəyyən mənası var. Bununla bitirmi? Məncə yox… Mənim qiymətləndirməyimə görə bu söz ən böyük motivasiya səbəbi ola bilər. Necə? Birinə inandığını deməklə… Bir insana ona inandığını bildirsən bu onun bacara bilməyəcəyini düşündüyü işə həvəsini artıracaq. Bunu dəfələrlə etsən qarşındakı şəxs ən azı bir illik motivasiya olunmuş halda olacaq. Bəli, bu qədər güclüdür bu soz…

32 zad…

İnsan həyatı boyu məqsədlərini genişləndirir, bir əldə etmək istədəyini əldə edən kimi, daha yaxşısıını arzulayır. Bu təbii ki, məndə də belədir. 20 ili o qədər də maraqsız keçirməmişəm. Etdiklərimin bəziləri çoxları tərəfindən edilməyən şeylər olub. Amma çoxlarının elədikləri, mənimsə eləmədiyim şey daha çoxdur… Nəsə bu yazıda çox “şey” olacaq Kimin beyni nəyə işləyirsə, o cür də başa düşəcək. İndi isə, heç etmədiyim, ölmədən etmək istədiyim şeyləri yazacağam… Bəlkə maraq oyada bildim Belə ki, bu da siyahı…

Çətin olsa da deyim…

Bilirəm, indi yazacaqlarımı fikirləşmək belə çətin, ağrıvericidir. Heç kimə bu qədər ağır olan bir şey üz verməsin. Bunları dediyim anda bir neçə dostumun mənə güləcəyini, məni ələ salacağını, bəlkə də bir neçəsinin məndən inciyəcəyini bilirəm. Bir-iki nəfər var ki, onlar yüz faiz mənə bu cür deyəcək: -Bəs deyirdin elə şey ola bilməz? – Amma heyif, etiraf eləmək məcburiyyətindəyəm. İndi yəqin hamınız deyirsiniz ki, görəsən nədir bu ağır olan etiraf?

Darıxdıqlarım…

Keçənlərdə məşhur və təcrübəli bloqer Etibar Salmanlının ideyası əsasında “Etiraflarım” mövzusu çərçivəsində yazılar yazıldı. Elə mən də həmçinin bu aksiyaya qoşuldum. Lakin 1 ay keçməsinə baxmayaraq yeni aksiya görünmür. Mən isə hamının yaza biləcəyi mövzuda post yazmaq qərarına gəldim. Ümid edirəm, Etibar bəy bu yazımı oxumasa belə qulağına bu barədə çatar və bu mövzuda da aksiyanın əsasını qoyar. Darıxdıqlarım…

Mən çox güclüyəm…

Bu başlığı elə-belə qoymadım. Doğrudan deyirəm, mən çox güclüyəm. Demirəm, belə vuranam, elə vuranam, xeyr, mən heç bilmirəm, necə vururlar? İndiyə qədər heç kimlə dalaşmamışam, bəlkə də bu cür olan yeganə oğlanam. Mənim gücüm əzələmdə, davamda deyil. Gücüm içimdədir.

Kurtlar vadisinə yəqin ki, baxmısız. Bir seriyada Ersoy Ulubey heç bir zəifi olmayan birini güclü insan olaraq bildirmişdi. Təbii ki, bu onun fikri deyil, sadəcə obrazıdır, o heç, onu demirəm. Demək istədiyim odur ki, mən də elə bu cür fikirləşirəm. Çoxu deyə bilər ki, sən heç yaşamırsan ki, eybi yox, qoy desin. Mən ancaq özümçün olandə ən güclü oluram.

İstəyirsən?! Onda elə!

Əvvəlki yazılarımdan birində məqsədlər haqda yazmışdım, göstərmişdim ki, məqsədlər insanı irəliyə aparmaq üçün nə qədər vacibdir. Bu yazımda isə həmin məqsədə çatma istəyinin nə qədər vacib olduğunu çatdıracağam.

İstək… Belə baxanda güclü sözə oxşamır. Adi bir söz kimi təəssürat oyadır. Amma atalar pis demiyib: Babbalaca boyu var, dam dolusu toyu var. Bəli doğurdan da bu söz çox şeyə qadirdir. Bəşəriyyətdə insan tərəfindən nə hazırlanıbsa, hamısında bu sözün rolu var. İstəyiblər, ediblər. Demirəm istəməsən heç nə edə bilmərsən, xeyr, amma istisnalar qaydaları pozmur.

Biz türk deyilik…

Bu gün sizə təqdim edəcəyim yazı “Avarlar türk deyil” mübahisəsi ətrafındadır. İndi çox insan türkçülüyün ifrat təbliği nəticəsində ərəb, fars və kürdlərdən başqa bütün cənubi-qərbi Asiya müsəlman xalqlarını türk olaraq tanıyırlar. Bu xalqlar siyahısında dillərini belə bilmədikləri ləzgi, avar, çeçen və s. kimi dağlı xalqları da var.

Xalturist Bloqerlər

Bu mövzuya elə-belə toxunmadım, məncə bu mövzu xüsusilə bizdə çox aktualdır. Çoxdandır bu haqda yazmaq istəyirdim, amma bloqu açan kimi başqa yazı gəlirdi ağlıma, bu isə yaddan çıxırdı. Bu gün bir bloqerin yazısında bu haqda kiçik hissə gördüm, dedim “vsyo yee, yazacam day”.

Hər gün girib WordPress platformasındakı bloqların reytinqinə baxıram, ilk 10-da demək olar ki ən azı 9-u əsl bloqer yazısıdır, yəni xaltura deyil. Bəs bu qədər copy-paste həvəsi hardandır? Bir-iki bloqer tanıyıram ki, siftə yazmağa başlayanda copy-pastedən istifadə edib, amma indi yazdıqları çox əla yazılardır. Yəni yavaş-yavaş öyrənib Amma birini də tanıyıram ki, 100-dən çox yazısı var 90%-i copy-paste. Elə eləməkdənsə, aç bir dənə əyləncə portalı, yerləşdir yazıları, otur özünçün kef elə. Daha bununçün bloq nəyə lazımdır?

Məqsədlərə gülməyin…

İnsanlar məqsədlərilə yaşar, bəzilərində bu çox güclü, bəzilərində isə zəif olur. Lakin əsl məqsədli insanlar öz istəklərinə çatmaq üçün əllərindən gələni əsirgəmirlər. Bu cür insanlar başqalarından daima seçilir, heç zaman vaxt itirən bir şeylə məşğul olmur, işlərini yerli yerində görürlər. Bu insanlar vaxta qarşı çox həssasdırlar, “Time Management”dən istifadə edir, ən azı bir həftəlik planları əzbər bilirlər. Onların həyat tərzi belə başqalarına gülməli gəlir.